Alfredo James "Al" Paćino, proslavljeni američki filmski i pozorišni glumac, rođen je 25. aprila 1940. u Njujorku, na Menhetnu, u porodici Salvatorea Paćina, Italijana i Rose Gerard, Amerikanke. Roditelji su mu se razveli kad je imao dve godine, nakon čega se preselio s majkom u Bronks gde je živeo sa dedom i babom, koji su poreklom bili sa Sicilije. Njegov otac Salvatore preselio se u Kaliforniju, gde je radio kao prodavac osiguranja i vlasnik restorana. Zbog teških vremena, otac mu je morao zatvoriti restoran početkom devedesetih. Salvatore Paćino umro je 2005. godine u 82 godini života.

Al Paćino se nikada nije ženio, no sa glumicom Beverli DiAnđelo ima blizance koji se zovu Anton i Olivija (rođeni 2001.), a pre toga je dobio kćerku Džuli Meri sa Žan Tarant.

Karijera

1966. je pohađao klasu legendarnog glumačkog učitelja Lija Strasberga (s kojim će se pojaviti 1974. u filmu Kum II). Gluma je bila talenat koji je posedovao od djetinjstva, iako je ostao bez novca i krova nad glavom. Krajem te decenije, osvojio je nagradu Obie za predstavu The Indian Wants the Bronx i nagradu Tony za najboljeg sporednog glumca u predstavi koja je igrala na Broadwayu, Does the Tiger Wear a Necktie?. Na ekranu se prvi put pojavio u televizijskoj seriji N.Y.P.D. 1968. Nezapažen debi na filmu imao je u filmu Me, Natalie iste godine.U filmu iz 1971. Panika u paklu droga, u kojem je glumio ovisnika o heroinu, privukao je pozornost režisera Fransisa Forda Kopole. Paćinov put do slave počeo je nakon uloga Majkla Korleonea u Kopolinom blockbusteru iz 1972., mafijaškom filmu Kum, i Franka Serpika u filmu Serpiko 1973. godine.Iako je nekoliko poznatih glumaca, između ostalih Robert Redford, Warren Beatty, i u to vreme malo poznati Robert De Niro, pretendovalo na ulogu Majkla Korleonea, režiser Kopola odabrao je relativno nepoznatog Paćina, što je izazvalo konsternaciju među šefovima studija. Uloga mu je donela prvu nominaciju za Oskara za najboljeg sporednog glumca. 1974. Paćino je reprizirao ulogu Majkla Korleonea u vrlo uspešnom nastavku Kum II, koji je proglašen ravnim originalu. 1975. požnjeo je novi uspjeh filmom Pasje poslepodne, temeljenom na istinitoj priči o pljačkašu banaka, Džonu Vojtovicu.Tokom sedamdesetih, Paćino je imao četiri nominacije za Oskara za najboljeg glumca za uloge u filmovima Serpiko, Kum II, Pasje poslepodne i ...I pravda za sve.Paćino je nastavio glumiti u pozorištu, što mu je donelo drugu nagradu Tony, za ulogu u predstavi The Basic Training of Pavlo Hummel. Nastupio je u glavnoj ulozi u predstavi Richard III, uprkos slabom odazivu kritike.Paćinova karijera zapala je u krizu početkom osamdesetih, sa njegovim pojavljivanjem u kontroverznom filmu Cruising i humornoj drami Autor! Autor! koji su bili pokopani od strane kritike. Veliki povratak je ostvario ulogom Tonija Montane u filmu Lice s ožiljkom iz 1983., režisera Brajana DePalme. Paćino je zaradio nominaciju za Zlatni globus za ulogu kubanskog kralja narkotika.Revolucija iz 1985. bila je neuspjeh kod kritičara koji nisu imali lepe reči za film, što je rezultiralo četvorogodišnjom Paćinovom apstinencijom od filma, a u međuvremenu se vratio pozorištu. Vratio se filmu 1989. s filmom More ljubavi.Paćino je zaradio novu nominaciju za Oskara za ulogu Big Boj Caprisa u bioskopskom hitu Dik Trejsi (1990.), a nakon toga sledila je njegova najslavnija uloga, ona Majkla Korleonea, u Kumu III. Konačno je osvojio Oskara za najbolju glavnu ulogu, za portret depresivnog, razdražljivog i penzionisanog slepog pukovnika Frenka Slejda u filmu Martina Bresta Miris žene (1992.). Iste godine bio je nominovan i za najbolju sporednu ulogu za film Glengeri Glen Ros, što je Paćina učinilo prvim glumcem u istoriji koji je zaradio dve nominacije za uloge u dva različita filma iste godine, te koji je osvojio Oskara za glavnu ulogu (kao i Džejmi Foks 2005. za Reja). Tijekom te godine, Paćinu je ponuđena uloga Betmenovog neprijatelja Two-Facea u vrlo uspešnoj animiranoj seriji o Betmenu, ali ju je on odbio. Okrenuo se ulogama u uspešnim kriminalističkim filmovima kao što su Karlitov put (1993.), Doni Brasko (1997.), Probuđena savest (1999.) i Nesanica (2002.).1995. Paćino je nastupio u filmu Majkla Mana, Vrućina, u kojem se on i druga filmska ikona, Robert De Niro, pojavljuju zajedno na filmu prvi put (iako su obojica glumili u Kumu II, nisu se pojavili u istoj sceni). 1997. Paćino je zaradio odlične kritike glumeći Sotonu u nadrealnoj drami Đavolji advokatOd Mirisa žene nije zaradio nijednu novu nominaciju za Oskara, ali je osvojio dva Zlatna globusa posle 2000. godine, prvo nagradu Cecil B. DeMille za životno delo na filmu, a drugu za ulogu u hvaljenoj miniseriji HBO-a, Anđeli u Americi.Paćino je odbio mnoge velike uloge u svojoj karijeri, kao što su one Han Sola u Ratovima zvezda, pukovnika Vilarda u Apokalipsi danas, Džimija Konveja u Dobrim momcima, Ričarda Šermana u nikada snimljenom remejku The Seven Year Itch, i Edvarda Luisa u filmu Zgodna žena. 1996. je bio kandidat za ulogu generala Manuela Noriege u biografskom filmu Olivera Stouna, sve dok se Stoun nije odlučio da će ipak snimati film Nixon. Paćino je dobio i svoju zvezdu na Stazi slavnih u Hollivudu.Paćino je odbio ponudu da posudi glas Majklu Korleoneu u igrici Kum, jer mu se glas promenio otkad je početkom sedamdesetih glumio Miajkla u prva dva nastavka Kuma. Kao rezultat svega, firmi Electronic Arts nije bilo dopušteno upotrebljavanje Paćinovog lika ili glasa u igri, iako se lik Korleonea pojavio u njoj.Paćino je 2003. nastupio u HBO-ovoj miniseriji Anđeli u Americi u ulozi advokata Roja Koha. Paćino još glumi u pozorištu, a okušao se i u režiranju filmova. Na AFI-jevoj listi 100 najboljih pozitivaca i negativaca u poslednjih 100 godina, on je drugi glumac koji se pojavio na obe liste: na "listi pozitivaca" s ulogom Frenka Serpika, a na "listi negativaca" s ulogom Majkla Korleonea.

U oktobru 1997.godine, Paćino je stavljen na četvrto mesto 100 najvećih filmskih zvezda svih vremena u izboru časopisa Empire, a kasnije se pojavio i na prvom mestu u izboru britanskog Channel 4.